นิทานพื้นบ้านภาคใต้
เรื่องที่ 1ไอ้ปูดโป่ง
    เรื่องมีโหย๋ว่า มีเกลอกันอยู่ 5 คน อันประกอบด้วย ไอ้ปูดโป่ง (เป็นหัวโจก) ไอ้วานเหลี้ยม ไอ้ขี้หมูกมาก ไอ้หูกาง และไอ้ไxยาว มีโหย๋วันหนึ่ง ไอ้ปูดโป่งได้หารือแล้วชวนบรรดาเพื่อนเกลอทั้งหลายว่า น่าอี้ไปลักไก่หลวงเท่ง เพราะแกเลี้ยงไก่พี ๆ ไว้หลายตัว เท่ฟักโหย๋ในรังก้ายัง พอนัดกันเรียบร้อยแล้วได้เวลาหวันเริ่มมุ้งมิ้ง ทั้ง 5 คนก้าพายเรือไปหย๊อบโหย๋ข้าง ๆ บ้านหลวงเท่ง คร่าวจนเห็นเขาดับเกียงนอนกันแล้ว ไอ้ปูดโป่งในฐานะเป็นหัวหน้าก้ารับอาสาว่า กูอี้ไปจับเอง ให้ไอ้วานเหลี้ยมขึ้นไปแลต้นทางเป็นเพื่อนคนเดียวพอ โหม๋สูเท่เหลือให้คร่าวโอย๋ในเรือนี้แหล่ะ ว่าแล้วก้าขึ้นไปจับไก่บนร้าน พอจับได้แล้วบังเอิญว่าโรคประจำตัวกำเริบขึ้นพอดี (โรคประจำตัวของไอ้ปูดโป่งก้าคือผายลมเสียงดังปูดโป่ง ๆ หั้นแหล่ะครับจึงได้ฉายาว่าไอ้ปูดโป่ง) เท่าหั้นแหล่ะหลวงเท่งก้าตกใจตื่น หวาดมาแต่ในเรินว่าใคยมาลักไก่กู จับได้ฉัดให้ตาย พอได้ยินเสียงเจ้าของเรินตื่นบรรดาโจรลักไก่ทั้งหลายก้าแขบวิ่งขาพันกันหนิ ไอ้วานเหลี้ยมไปถึงเรือก่อน โดดโครมลงไปแย่ขี้นั่ง เนื่องจากวานเหลี้ยมเลยทำให้เรือรั่วรูเติบ ส่วนไอ้ปูดโป่งก้าลงเรือตามมาติด ๆ พอเห็นเรือรั่วไอ้ขี้หมูกมาก้าแคว็กขี้หมูกมาอุดรูเท่รั่ว ไอ้หูกางก้าชักหูให้กว้างทำใบเรือ พอลมพัดเรือก้าเที่ยวหันโอย๋ ไอ้ไxยาว เห็นท่าไม่ดีก้าเลยถอดผ้านุ่งเอาไxคัดท้ายเรือ เท่าหั้นแหล่ะเรือแล่นฉิวเลย ปรากฎว่าหนีเจ้าของไก่ได้พ้น ไม่พักโถกหลวงเท่งจับ นิทานเรื่องเน้สอนให้รู้ว่า คนเราถ้ามีความสามามัคคีกัน มีการมอบหมายหน้าเท่ให้ตรงตามความถนัดของแต่ละคน มีความรับผิดชอบต่อหน้าเท่ กิจการงานใด ๆ ก้าสำเร็จลงได้แน่นอน แต่น้องไขไวไม่ได้สอนให้เด็ก ๆ ไปลักไก่เหมือน 5 เกลอในเรื่องนะครับ เอวังก้ามีด้วยประการละฉะเน้....
 จาก น้องไขไว
เรื่องที่ 2 ........... (ช่วยตั้งชื่อเรื่องให้ด้วยครับ)
    ยังโอย๋เรื่องหนึ่งเหลย ก่อนเอินขอแนะนำตัวละครสักหิดก่อนครับ ตัวแรก คือ ลุงพูนแก้ว
ตัวเท่สอง คือ ด.ช.สามหุ้น (เท่ได้เช่อว่าสามหุ้นหั้นเพราะแม่ ด.ช.สามหุ้น ได้สามี 3 คน รวมทั้งลุงพูนแก้ว พอลูกออกมาแล้วหน้าตาเหมือนลุงพูนแก้ว แกก้าเลยถือว่าเป็นลูกลงพูนแก้ว แต่ว่าชาวบ้านเขาโร้กิตติศัพท์ก้าเลยตั้งเช่อว่า สามหุ้น) ตัวเท่สาม คือ ด.ช.พาน ลูก อ.ส.พูน ซึ่งเป็นเพื่อนกับ ดช.สามหุ้น ตัวเท่สี่คือ ด.ช.โถ (ก้าคือหลวงโถในปัจจุบันหั้นแหล่ะครับ) เรื่องเล่ามีโอย๋ว่า วันหนึ่ง ด.ช.สามหุ้นได้ชวน ด.ช.พาน และ ด.ช.โถ ไปเที่ยวและค้างเท่บ้าน ลุงพูนแก้วก้าต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดี เพราะเพื่อนลูกอดสามาเที่ยวทั้งที เลยจัดแจงแกงไก่เลี้ยงต้อนรับ แต่ว่าบ้านคนแต่แรกยังไม่มีไฟฟ้า กลางค่ำกลางคืนก้าใช้เกียงกันทั้งเพ้นแหล่ะ ในขณะเท่ล้อมวงกินข้าวก้ามืดแล้วจึงจุดเกียงตามปกติ พอดีว่าไก่ชิ้นใหญ่หวาเพื่อนเท่โอย๋ในชามไม่มีใครโส้ตัก ด.ช.โถ อยากอี้ตักก้าเกรงใจเจ้าของเริน จังหวะพอดีว่าลมพัดวูบเกียงดับ ด.ช.โถ เห็นว่าสบโอกาสเท่จะได้ตักไก่ชิ้นใหญ่ซึ่งเล็งไว้แล้ว ก้าตักวำเข้าให้ เสร็จแล้วก้าหันไปซาบ (กระซิบ) บอก ด.ช.พาน เท่นั่งข้าง ๆ ว่า ไก่ชิ้นใหญ่ตูตักมาแล้วเพื่อนเหอ ได้ยินเสียงลุงพูนแก้วบอกว่า เออ..ชิ้นเล็กชิ้นใหญ่กูก้าแกงให้โหม๋สูกินทั้งเพแหละลูกเหอ ??? สาเหตุเพราะว่าช่วงเท่เกียงดับ ด.ช.สามหุ้น กับ ด.ช.พาน เท่นั่งโอย๋ข้างๆ ได้ลุกขึ้นไปหาไม้ขีดพอดี นิทานเรื่องนี้สอนให้โร้ว่า อย่าซาบความลับกับไคยตอนเท่เกียงดับ เพราะคนนั้นอาจจะไม่ใช่คู่สนทนาเท่เราต้องการก้าได้ครับ
 จาก น้องไขไว
เรื่องที่ 3 นางแตก
    กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีแม่ค้าคนหนึ่งได้เอานางไปขายเท่หลาดแห่งหนึ่ง (นาง=อุปกรณ์ในการหาปลา ใช้สำหรับส้อนโลกปลาเล็ก) ในขณะเท่นั่งขายโอย๋นั้นผ้าถุงของแม่ค้าก็เปิดออกโดยเท่แม่ค้าคนนั้นไม่โร้ตัว ขณะเดียวกันมีเด็กคนหนึ่งผ่านมาพอดีชึ่งเด็กคนนี้มีอาการเท่เรียกว่าแหลงไม่ซะ (พูดไม่ชัด) เมื่อเด็กคนนั้นเห็นดังนั้นจึงร้องบอกแม่ค้าว่า "นางแตก" ฝ่ายแม่ค้าเมื่อได้ยินก็ไล่ตีเด็กด้วยความโกรธ เพราะแกเข้าใจว่าเด็กคนนี้มาว่าของเท่แกนำมาขายเป็นของไม่ดีหรือชำรุด จบ
 จาก ไขหลับ
เรื่องที่ 4 หูหนวกกับตาบอด
    แหลงก้าแหลงผมจำไม่ได้เลยแตแรกย่าเล่าให้ฟังโหย มั่งนี้ลืมหมด เท่จำได้หนอย ๆ ก่าเรื่องหูหนวกกับตาบอด เรื่องพันนี้ว่า นายสองคนนี้นั่นไปบ้านนายหูกาง ถึงเมียนายหูกางนั่นนั่งเย็บผ้าโหย บังเอิญ เข็มเย็บผ้าหลนล่าง (เรินสองชั้น) เมียนายหูกางบอกผัวให้ช่วยหาเข็มให้ที นายหูหนวกว่า หลนทงนี้แต่เดียวได้ยินเสียงดังทึก ฝายนายตาบอดก่าสอดขึ้นมาว่า นั่นแหนะตั้งโหยนั่น จบ....นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า???????ไคยโร้บอกที
 จาก ชายเขา

กลับสู่หน้าหลัก